Open huis: gesloten deur!

Aanstaande dinsdagavond 15 mei is het weer open huizen route! Op Funda huizen selecteren en zonder afspraak binnen lopen. Ideaal, mits….de bel het doet.

Ook in Amsterdam spreken we van een open huizen route. Toch staat de deur vaak niét open en moet je eerst even aanbellen. Niet erg, kijkers begrijpen heus wel dat de andere bewoners van het appartementengebouw het niet prettig vinden als de hoofdentree de hele avond openstaat. Wél erg, als die kijker staat te bellen en de deur gesloten blijft. Nóg erger, als die kijker van ver komt, in de stromende regen staat en echt geïnteresseerd is.

Zo is mij overkomen. Maar dan anders, want ik zat binnen. De verkoopster zag met haar baby op tegen de drukte en stelde het zeer op prijs dat ik, als haar makelaar, alle kijkers zou rondleiden. “Natuurlijk”, zei ik, “daar ben ik je makelaar voor.” En zo zat ik die avond te wachten, vol verwachting, met een stapel brochures. Keurig appartement, prachtig gelegen, goed geprijsd: het zou druk worden!

Kwart over zes: niemand. Etenstijd, regen: begrijpelijk. Zeven uur: niets gehoord, niemand gezien. Vreemd. Funda check: ja, duidelijke Open Huis vermelding. Kwart over negen: ik vertrek. Niemand geweest. Hoe kan dat nou? Als er één woning die vanavond verkocht had moeten worden, dan was deze het wel!

Eenmaal thuis, trek ik net m’n natte jas uit, gaat de telefoon. “En, verkocht?”, vraagt de verkoopster. “Eh..niemand geweest”, stamel ik bezwaard. Verkoopster net zo teleurgesteld als ik.

De volgende ochtend krijg ik een boze meneer aan de telefoon. “Komen wij gisteren in de stromende regen helemaal voor noppes naar dat appartement van je gereden….”, en zo ging hij even door. Toen ik vroeg of hij wel op de goede bel had gedrukt, verbrak hij de verbinding. Gelukkig geen onderdrukt nummer dus ik bel terug. “Met Alice, ik vind het heel vervelend. Snap er niets van, ik ben daar zelf van zes tot kwart over negen geweest’’.  “Nou ja, meissie”, zegt de meneer, “er zal wel iets mis zijn gegaan. Kunnen we vanavond nog even komen kijken?“ Afspraak gemaakt.

Gelijk daarna gaat de telefoon weer, de verkoopster: “Morgen, Alice. Dom, dom, dom. Gisterenmorgen heb ik de bel eruit uitgetrokken. Mijn zoontje moest slapen en ik ben vergeten de bel er weer in te doen. Sorry! Heb je gisteren drie uur voor niets zitten wachten.” “Nou, niet helemaal voor niets”, leg ik uit. “Er is toch een afspraak voor vanavond uit gekomen.’’  De boze meneer was niet boos meer. Kon er nu samen met zijn dochter de humor wel van in zien. Een week later zaten we bij de notaris, z’n dochter was helemaal gek op het appartement.

Een wijze les geleerd! Dinsdag hoeft u, bij mijn woningen, niet bang te zijn dat u voor niets aanbelt!

Alice

Laat een reactie achter

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.