Appels met peren

Zaterdagen zijn meestal druk, vol bezichtigingen met mensen die op werkdagen moeilijk kunnen. Deze zaterdag echter geen afspraken en weinig telefoontjes. Niet erg voor een keer, eindelijk tijd om mijn “to do lijstje” aan te pakken. Net wanneer ik een grote hap van mijn appel neem, stapt er een leuke vent binnen. Met een volle mond gebaar ik: “ga zitten.” Hij zegt lachend: “snoep gezond, eet een appel.”

Hij stelt zich voor als Johan en begint te vertellen: “Vorige week heb ik een appartement gekocht. Eergisteren de koopakte getekend en daar al 2 nachten wakker van gelegen. Ineens bang dat ik te overhaast heb gehandeld en te veel heb betaald. Een vriendin heeft mij naar jou gestuurd, je hebt haar geholpen bij de aankoop van haar woning. Ik kan tot en met dinsdag van de koop af, maar ik weet niet of ik dat wel wil. Ben nog steeds verliefd op het appartement maar wil ook niet te veel betalen.”

Johan heeft het appartement rechtstreeks gekocht van een nichtje van een collega. Getipt door zijn collega, die net had gehoord dat zijn nichtje haar unieke appartementje wilde verkopen, was Johan gauw naar dat “buitenkansje” gaan kijken. Precies de woning die hij zocht, een soort “penthouse” en ook nog eens in de buurt waar hij altijd al zijn zinnen op had gezet. Daarom snel een bod gedaan. Een bod gebaseerd op de vierkante meter prijzen van appartementen die in dezelfde buurt te koop staan. Direct akkoord, iedereen blij. Tot twee nachten geleden dus.

Ik leg Johan uit dat zijn bedenktijd niet tot en met dinsdag loopt maar tot en met maandag. Omdat je bij twijfel niet moet kopen adviseer ik hem een beroep te doen op zijn ontbindingsrecht. Bovendien is de kans groot dat hij inderdaad te veel voor de woning heeft geboden. Een bieding baseren op vraagprijzen van andere woningen is onmogelijk. Het ene appartement is het andere niet. “Je kunt  geen appels met peren vergelijken”, zeg ik, waarna we allebei kijken naar mijn half opgegeten appel op tafel. “Bovendien zeggen gerealiseerde verkoopprijzen meer dan vraagprijzen.”

Mijn advies aan Johan is, om hoe vervelend ook, vandaag nog contact op te nemen met de verkoopster om te zeggen dat hij een beroep doet op zijn ontbindingsrecht. Dat maandag nog eens schriftelijk te bevestigen door een brief af te geven bij de notaris en daar een ontvangstbewijs van te vragen. “Zeg tegen de verkoopster dat je nog steeds geïnteresseerd bent maar dat je het appartement eerst door mij wilt laten taxeren. Als ze wilt verkopen dan wacht zij mijn taxatie echt wel even af. Mijn taxatie is voor jou altijd nuttig. Blijkt uit mijn taxatie dat de koopsom redelijk was, dan kan je alsnog tegen die prijs kopen. Komt mijn taxatie lager uit dan kan je een nieuw bod uitbrengen. Als de koop niet doorgaat, werk ik mijn taxatie niet uit en betaal je slechts 70% van het normale taxatie tarief. Gaat de koop wel door, dan werk ik mijn rapport uit en betaal je de normale taxatiekosten. Mijn taxatie kan je dan ook nog eens gebruiken voor je hypotheekaanvraag.”

Verkoopster was op zijn zachts gezegd “not amused” en liet haar woning dan ook met tegenzin aan mij zien. Het “penthouse”  bleek een knus appartement, direct onder het dak van een lang geleden gerenoveerd pand. Knus en in een leuke buurt, dat wel. Ik kon me goed voorstellen dat Johan als een blok voor de woning was gevallen. Mooie spanten in het zicht, fijn balkon, perfecte buurt. Door de schuinte van de kap en de specifieke indeling kon echter ruim 6m2 van de vloeroppervlak niet tot het woonoppervlak worden gerekend. Johan had de vloeroppervlakte weliswaar secuur opgemeten maar daarbij geen rekening gehouden met de NEN 2580 norm.

In deze meetmethode wordt voorgeschreven welke oppervlakte wel en welke niet tot het woonoppervlak mag worden gerekend. Daarnaast was hij uitgegaan van een te hoge prijs per vierkante meter. Hoewel het een zeer charmant appartement was, was het door de wat vreemde indeling en beperkte bruikbare woonoppervlak niet echt courant. Daarbij kwam dat het onderhoud van het pand matig tot slecht was en de VvE (Vereniging van Eigenaars) te weinig in kas had om dat achterstallige onderhoud aan te pakken.  Al met al taxeerde ik de waarde van het appartement ruim €30.000,– lager dan de door Johan overeengekomen koopsom.

Een dag later belt Johan mij op:  “Ze denkt er niet over, in geen dertig duizend jaar!” De rekening voor de overeengekomen 70% heb ik met weemoed gestuurd. Teleurstellend slot. Tot Johan een paar dagen later mijn kantoortje binnen loopt en met een brede lach een grote papieren zak op mijn bureau neerploft. Een zak vol appels en peren en een lijstje met vier woningen die hem wel wat lijken. Of ik die met hem wil bekijken.

Laat een reactie achter

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.